പൊടിക്കാറ്റില് പൊടിഞ്ഞ്,
കനല്ച്ചൂടില് കരിഞ്ഞ്,
മൂടല്മഞ്ഞിലുറഞ്ഞലിഞ്ഞ്
ഇല്ലാതാകുമെന്നുകരുതിയതാണ്.
തിരമാലകളിലുലഞ്ഞുയര്ന്ന്,
പത്തേമാരിയില് തലതിരിഞ്ഞ്,
കരകാണണമെന്നുളളിലുറച്ച്
അതിരുകളില്ലാത്ത കാറ്റിനൊപ്പ-
മലഞ്ഞലഞ്ഞിപ്പുറമെത്തിയിട്ട്,
ഇന്നിത്രനാളും ഇടയില്ലാതെ,
പണിചെയ്തു തളര്ന്നിട്ടിനി, നാട്ടിലൊരു
ചെറുകൂര പണിഞ്ഞിട്ടതിലൊന്നു-
നീണ്ടുനിവര്ന്നുകിടക്കണം ശിഷ്ടനാള്.
അരവയര് നിറയാതിരുന്നയെന്-
നാളുകളിനി വരാതിരിക്കണം
കുട്ടികള്ക്കെന്നേ നിനച്ചുള്ളൂ,അന്നീയുരു-
വിലൊന്നിലേറിയിട്ടിക്കരെയിറങ്ങുമ്പോള്.
ഇപ്പോളില്ലായ്മയില്ല,ല്ലലില്ല,ഴലില്ല,
നന്നായിട്ടുണ്ടു ജീവിതമുറ്റവര്ക്കെല്ലാം,
ഇനി,മദ്ധ്യാഹ്നം കഴിഞ്ഞീവേളയി-
ലുത്സാഹിച്ചുണ്ടാക്കണമൊരുകൂരയെന്
ബീവിക്കും കുട്ട്യോള്ക്കുമുറങ്ങുവാന്.
ഒരുവേളയെന് വിയര്പ്പുവീണു കുതിര്ന്നയീ-
മണ്ണില്ത്തന്നെയാകാം അവസാന ഉറക്ക-
മെങ്കിലുമിനിയുമുണ്ടൊരു സ്വപ്നം ബാക്കിയെന്
ചെറുകൂരയിലൊരുനാളുറങ്ങണം.
Friday, 5 March 2010
Saturday, 6 February 2010
ഉടല് ഉരിയുന്നത്...

മുരളുന്ന ശീതീകരണിക്കു താഴെ
നരച്ച ചായം തേച്ച ചുവരില്,
ബോധിവൃക്ഷച്ചുവട്ടില്
നിത്യദു:ഖത്തിന്റെ പൊരുള്തേടി
സമാധിസ്ഥനായ ബുദ്ധന്റെ ചിത്രം.
എതിര്ഭിത്തിയില് കൂട്ടം തെറ്റിയ
പേടമാനെ വേട്ടയാടുന്ന
കടുവയുടെ എണ്ണച്ഛായചിത്രം.
താഴെ-
നീലയില് വെള്ളപൂക്കളുള്ള
വിരിപ്പിട്ട കിടക്കയില്
മുറുവേറ്റുപിടയുന്ന വേട്ടമൃഗം,
ശോണിത സ്പര്ശത്താല്
ചുവന്നൂ വെള്ളപ്പൂക്കള്;
ഹൃദയച്ചുവരില് നിരനിരെ
നാല്പതുവേട്ടമൃഗങ്ങളുടെ
ചില്ലിട്ടചിത്രങ്ങള്.
വേലിയാണു വിളവുണ്ടതെങ്കിലും
കരഞ്ഞു തീര്ത്തിവള് ‘പാപ’ജീവിതം
സ്വയം തീര്ത്ത കാരാഗ്രഹകൂട്ടില്.
“ഒഴിവുവേളയിലോടിമാറാത്തതെന്തേ ?
ഒച്ചവെയ്ക്കാത്തതെന്തേ ?” കുരിശി-
ലാഴ്ത്താനുറച്ചവര്ക്കുത്തരം-
നല്കുവാനാകാത്ത ചോദ്യങ്ങളായിരം.
* * *
കോടതിഭിത്തിയില് ചില്ലിനുപിന്നില്
ഗാന്ധിജി നില്പൂ സഗൌരവം;
പഴകിയ, പാഴ്പുസ്തകങ്ങള്ക്കുള്ളിലായ്
കണ്ണുകള് കെട്ടി, ഇടം കൈയിലൊരു
തുലാസ്,നിശ്ചലം.
നീലയില് ചുവന്നപൂക്കളുള്ള
ചുരീദാറില്,കൂട്ടില് തലകുമ്പിട്ടവള്
ചുറ്റിലും കണ്ണുകള്,സാകൂതം,കൌതുക-
ക്കാഴ്ചകാണാന്,കേള്ക്കാന് കുതൂഹലം.
മിഴിക്കോണിലൂടെക്കാണാം
ചോദ്യമുനയുമായ് കറുത്തകുപ്പായങ്ങള്,
വീണ്ടുമാപുള്ളിപ്പാവാടച്ചരടുകളഴിയുന്നു
തിരുവുടലുരിയുന്നു,വീണ്ടുമവസാന-
വേട്ടനായെത്തും വരെ വിചാരണോത്സവം;
“ആദ്യമൂരിയ കുടുക്കേത് ? ആഴ്ത്തിയ നഖമേത് ?
സാക്ഷികളാരാനുമുണ്ടോ കണ്ട -
തണുവിടതെറ്റാതെ ചൊല്ലുവാന് ?”
കൂട്ടില് നഗ്നയായ് നിന്നവള്.
ചുറ്റുമാര്ത്തുചിരിക്കുന്ന കണ്ണുകള്,എത്ര-
ഭേദം,നാലുചുവരിനുള്ളിലെ പീഢനം
“ഭൂമി പിളര്ന്നൊന്നു താഴണേ ദൈവമേ”
ബോധമറ്റുനിപതിച്ചവള് കൂട്ടില്
ഭാഗ്യം, കൂടിനിന്നവര് നെടുവീര്പ്പിട്ടു,
പറ്റിയില്ലൊരുകേടും വീഴ്ചയില് തുലാസിനും,
കണ്ണിന് കെട്ടഴിഞ്ഞിട്ടില്ല,
ഹൊ..നീതിദേവത കാത്തു.
Monday, 11 January 2010
ഇന്ബോക്സില് നിറയുന്നത്..
സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച്
ഓര്ക്കുന്നതെപ്പോഴാണ്?
മൊബൈലിന്റെ ഇന്ബോക്സില്
നിന്റെ വോയിസ്മെസേജ്
നിറയുമ്പോഴോ ?
ചാറ്റ്റൂമില്
ത്രസിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകള്കൊണ്ട്
കൊതിപ്പിക്കുമ്പോഴോ?
വെബ്കാമില്
വിളയിച്ചെടുത്ത മാദകത്വത്തില്
തുളുമ്പിനിറയുമ്പോഴോ ?
ബര്ത്ത്ഡേ പാര്ട്ടിക്കുശേഷം
"ആദം& ഈവ്" റിസോര്ട്ടില്
ആപ്പിള് കഴിച്ചുറങ്ങുമ്പൊഴോ?
അല്ലാത്തപ്പോഴൊക്കെ
സൂസണും, റസിയയും,
തനൂജാ.സി.മേനോനും
അവരുടെ വിരസതകളില്
ഓര്മ്മപ്പെടുത്തുന്ന സ്നേഹത്തില്
മതിമറക്കാറാണു പതിവ്.
Saturday, 19 December 2009
തീപിടിക്കുന്ന വാതിലുകള്
ഒറ്റപ്പെടുന്നവന്റെ മനസ്സ്
നിറയെ പായല്പരന്ന
കുളംപോലെ ശാന്തമാകുമ്പോള്
ഒരു പൂര്ണചന്ദ്രനും അവന്റെ
അടിത്തട്ടിന്റെ ആഴമളക്കാനാകില്ല;
ഏറെതാഴെ, ചതുപ്പിനുള്ളില്
മുഖം പൂഴ്ത്തിയൊളിക്കുന്ന
മിനുപ്പാര്ന്ന പരല്മീനുകള്ക്ക്
പായല്പ്പാളികള്ക്കിടയിലൂടെ
തലനീട്ടിയെത്തുന്ന
ആറ്റുവഞ്ചിത്തലപ്പുകള് കണ്ട്
പരിചയം പുതുക്കാനുമാവില്ല.
പെരുവിരല് നഖവിടവില്
നാരകമുള്ളുകള്ക്ക് ചെയ്യാനാകുന്നത്,
മിനുസമുള്ള വാക്കുകള് കൊണ്ട്
ചങ്ങാതിയോടുചെയ്യാനാകുന്നത്,
നിശബ്ദമായ കുളത്തിനുള്ളില്
കൂടണഞ്ഞും,കൂടുവിട്ടും പുളയുന്ന
പരല്മീനുകളോടുമാകാം;
കണ്ണൂകള് പൂട്ടി,വാതിലുകള്
കൊട്ടിയടച്ച്, അനുമതിയില്ലാത്തതൊന്നും
കടന്നുവരില്ലെന്നുറപ്പാക്കാം,ഒപ്പം
സ്വീകരണമുറിയിലെ ജാലകത്തിലൂടെ
അനുവാദംകൂടാതെ കടന്നുവരുന്നവ
നിസ്സഹായതയോടെ കണ്ടില്ലെന്നുനടിക്കാം.
ഓടാമ്പലിട്ടുറപ്പിച്ച വാതിലിനുപിന്നില്
നെടുവീര്പ്പുകളോടെ,ഹൃദയമൊളിപ്പിച്ച്
തീപിടിച്ച വാതായനശീലകള്കൊണ്ട്
സൂര്യനോടുയുദ്ധംചെയ്യാം,
പായല്പ്പാളികള്ക്കിടയിലൂടെ
നിലവിളിയൊച്ചപോലുമില്ലാതെ
കുഞ്ഞുങ്ങള് മുങ്ങിത്താഴുന്നത്
മൂകം കണ്ടു രസിക്കാം,
പായല്മേലാപ്പിനു കീഴെ
കിടപ്പാടമുള്ളവനെന്നഭിമാനിക്കാം.
ഒറ്റപ്പെടുന്നവന്
സ്വന്തമായി മേല്ക്കൂരയില്ലാത്തവന്,
ഉടലിനുമീതെ-
സ്വന്തം തലപോലുമില്ലാത്തവന്,
അഭിരമിക്കുന്ന കിടക്കയില്
സ്വന്തം ഉടലുകൊണ്ടുമാത്രം
യുദ്ധം ചെയ്യുന്നവന്,
അരമില്ലാത്ത നാവുകൊണ്ട്
വാക്കുകള്ക്കു വഴങ്ങുന്നവന്,
വാക്കിന്റെ ഭൂപടങ്ങള്ക്ക്
ചൂണ്ടുവിരലുകളാല് വശംകെട്ടവന്.
എന്റെയും നിങ്ങളുടേയും കുഞ്ഞുങ്ങള്
ചതുരംഗക്കളത്തിനപ്പുറവും,
ഇപ്പുറവും വെട്ടിയും, വീഴ്ത്തിയും
ആനമയിലൊട്ടകം കളിക്കുമ്പോള്,
കളത്തിനുപുറത്ത് വിയര്പ്പാറ്റാനൊരു
നിലപാടുതറ തിരഞ്ഞു,തിരഞ്ഞ്,
ഉത്തരം കിട്ടാതെ വലഞ്ഞ്,
നിലക്കണ്ണാടിക്കുമുന്നില് തൂവലുകള്
കൊഴിച്ച് നിശബ്ദനായവന്.
തൂവലുകളില്ലാതെ കിട്ടിയതല്ലേ,
എരിവും,പുളിയും നന്നായിച്ചേര്ത്ത്
വറചട്ടിയില് മൊരിച്ചെടുത്താലെന്തു
മൃഷ്ടാന്നമീ മദ്ധ്യാഹ്നഭോജനം.
Wednesday, 9 December 2009
ഒരുമുഴം കയര് അഥവാ ശീലങ്ങളുടെ തത്വശാസ്ത്രം
നീളത്തില് കെട്ടിയിട്ട
പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കയറില്
നീ ധരിച്ചഴിച്ചെറിഞ്ഞ
ഉടുവസ്ത്രങ്ങള്
ചുമന്നു,മടുത്തു-
പോയെന്നേ ഞാന്.
നിന്റെ നവചിന്തകളിലൊന്നിലു-
മെന്റെയീ സഹനത-
യോര്ക്കാറുപോലുമില്ല നീ,
സാമ്രാജ്യത്വവിരുദ്ധ വാദത്തി-
നിടയിലൊന്നും നിന്റെയീ
വലിച്ചെറിയലൊട്ടലട്ടാറുമില്ല.
നിനക്കു മുഷിഞ്ഞെന്നു-
തോന്നുമ്പോള്
വലിച്ചെറിഞ്ഞതെല്ലാം
ഇന്നെന്റെ ബാധ്യത മാത്രമായി.
പൂത്തും,കനച്ചും,നാറിയും
നിന്റെ പുറമേയ്ക്ക് അപ്രാപ്യമായ
അഴുക്കുകളൊക്കെയും
ഇങ്ങനെ താങ്ങിത്തളര്ന്നു-
മടുത്തുപോയ് ഞാന്.
അപ്പുറത്തരികില്
ഇസ്ത്തിരിവടിവില്,ഹാംഗറില്,
ഹുങ്കോടെ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നവനുണ്ടോ-
അറിയുന്നിപ്പുറമുള്ളവനും
കിടന്നിട്ടുണ്ടെത്രനാളിങ്ങനെ-
യിപ്പോളീവിധമെങ്കിലും...
ഇന്നെന്റെ ബാധ്യത മാത്രമായി.
പൂത്തും,കനച്ചും,നാറിയും
നിന്റെ പുറമേയ്ക്ക് അപ്രാപ്യമായ
അഴുക്കുകളൊക്കെയും
ഇങ്ങനെ താങ്ങിത്തളര്ന്നു-
മടുത്തുപോയ് ഞാന്.
അപ്പുറത്തരികില്
ഇസ്ത്തിരിവടിവില്,ഹാംഗറില്,
ഹുങ്കോടെ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നവനുണ്ടോ-
അറിയുന്നിപ്പുറമുള്ളവനും
കിടന്നിട്ടുണ്ടെത്രനാളിങ്ങനെ-
യിപ്പോളീവിധമെങ്കിലും...
നീ എന്നേയൊന്നുമാറ്റി
കെട്ടിയിരുന്നെങ്കിലീ-
വീശുന്ന കാറ്റിലുലച്ചു-
വീഴ്ത്തിയേനേം,നിന്റെയീ
വിഴുപ്പുകള്.
എന്തോ-
ഇങ്ങനെ താങ്ങിയൊരു
ശീലമായതുകൊണ്ടാകാം
പുഴുകിയ ഈ മണമില്ലാതൊരു
സുഖവുമില്ലിപ്പോള്.
Subscribe to:
Posts (Atom)







